Przekierowanie 301 informuje przeglądarkę i roboty, że zasób został trwale przeniesiony pod inny adres. Powinno prowadzić do strony, która rzeczywiście zastępuje stary URL. Samo ustawienie kodu 301 nie wystarczy, jeśli użytkownik trafia na niezwiązaną ofertę albo po drodze przechodzi przez kilka kolejnych przekierowań.
Przekierowania są potrzebne podczas zmiany adresów, łączenia treści, migracji domeny i usuwania produktów mających aktualne odpowiedniki. Nie powinny natomiast służyć do ukrywania bałaganu w architekturze ani kierowania wszystkich nieistniejących stron na stronę główną.
Czym różni się przekierowanie 301 od 302?
Kody 301 i 308 oznaczają trwałe przeniesienie. Są sygnałem, że docelowy URL powinien zastąpić dotychczasowy adres. Kody 302 i 307 służą do zmian tymczasowych, po których źródłowa strona ma ponownie wrócić.
Przekierowanie tymczasowe może być właściwe, gdy:
- usługa jest chwilowo niedostępna,
- prowadzony jest ograniczony czasowo test,
- użytkownik ma zostać skierowany do komunikatu o przerwie,
- zmiana nie powinna zastępować starego URL-a w wynikach wyszukiwania.
Jeżeli produkt, artykuł albo cała domena zostały przeniesione na stałe, właściwym rozwiązaniem będzie zwykle przekierowanie permanentne.
Kiedy należy zastosować 301?
Najczęstsze sytuacje to:
- zmiana slugu albo całej struktury adresów,
- przeniesienie strony do nowej domeny,
- połączenie kilku podobnych artykułów w jeden materiał,
- zastąpienie starego produktu nowym modelem,
- ujednolicenie wersji HTTP i HTTPS albo adresów z www i bez www,
- usunięcie duplikatu dostępnego pod dodatkowym URL-em.
Przed wdrożeniem trzeba potwierdzić, że docelowa strona odpowiada na tę samą lub bardzo zbliżoną potrzebę. Artykułu o konfiguracji Search Console nie należy przekierowywać do ogólnej oferty SEO tylko dlatego, że obie strony dotyczą wyszukiwarki.
Kiedy pozostawić 404 zamiast przekierowania?
Nie każda usunięta strona potrzebuje następcy. Jeżeli zasób zniknął, nie ma odpowiednika, nie posiada wartościowych linków i nie generuje istotnego ruchu, odpowiedź 404 może być prawidłowa.
Przekierowanie do niezwiązanej strony utrudnia użytkownikowi rozpoznanie sytuacji. Może również zostać potraktowane jako tak zwany soft 404, jeżeli docelowa treść nie odpowiada temu, czego dotyczył stary adres.
Decyzję warto oprzeć na czterech danych:
- dotychczasowych zapytaniach i kliknięciach,
- linkach zewnętrznych prowadzących do URL-a,
- linkach wewnętrznych i ruchu referencyjnym,
- istnieniu strony, która naprawdę przejmuje funkcję usuwanego zasobu.
Jak przygotować mapę przekierowań?
Przy kilku adresach można pracować ręcznie. Przy migracji mapa powinna powstać przed wdrożeniem i obejmować cały zbiór zmienianych URL-i.
Dla każdego starego adresu zapisz:
- kod odpowiedzi przed zmianą,
- typ i temat strony,
- ruch, widoczność oraz linki,
- bezpośredni adres docelowy,
- uzasadnienie wyboru celu,
- oczekiwany kod odpowiedzi po wdrożeniu.
Nie opieraj mapowania wyłącznie na podobieństwie nazw. Dwa produkty o zbliżonych nazwach mogą mieć inne zastosowanie. Dwa artykuły z innymi tytułami mogą natomiast odpowiadać na dokładnie tę samą intencję.
Dlaczego należy unikać łańcuchów przekierowań?
Łańcuch powstaje, gdy pierwszy URL prowadzi do drugiego, drugi do trzeciego, a dopiero trzeci zwraca właściwą stronę. Dzieje się tak często po kilku kolejnych przebudowach serwisu.
Przykład:
/stara-oferta/ → /oferta-2024/ → /nowa-usluga/
Regułę należy uprościć:
/stara-oferta/ → /nowa-usluga/
Bezpośrednie przekierowanie skraca drogę użytkownika, ogranicza liczbę zapytań do serwera i upraszcza diagnostykę. Trzeba też wykluczyć pętle, w których dwa adresy odsyłają do siebie albo cel prowadzi ponownie do źródła.
Przekierowanie nie zastępuje aktualizacji serwisu
Po wdrożeniu 301 należy poprawić wszystkie kontrolowane sygnały:
- linki wewnętrzne,
- menu i breadcrumbs,
- canonicale,
- mapy XML,
- oznaczenia hreflang,
- linki w kampaniach i profilach firmy,
- adresy zapisane w integracjach oraz materiałach do pobrania.
Link wewnętrzny powinien prowadzić bezpośrednio do aktualnej strony. Pozostawienie starego adresu tylko dlatego, że działa przekierowanie, utrwala niepotrzebny etap i utrudnia późniejsze wyłączenie reguły.
Jak technicznie wdrożyć przekierowanie?
Najpewniejszym rozwiązaniem jest przekierowanie po stronie serwera lub aplikacji zwracające właściwy kod HTTP i nagłówek Location. Sposób konfiguracji zależy od serwera, hostingu, CMS-a i używanej infrastruktury.
Przekierowanie JavaScript wymaga wyrenderowania strony i powinno być rozwiązaniem awaryjnym, gdy nie można zastosować reguły serwerowej. Nie należy też zastępować 301 samym canonicalem. Canonical wskazuje preferowaną wersję wśród dostępnych stron, ale nie przenosi użytkownika.
Aktualną interpretację poszczególnych metod opisuje dokumentacja Google dotycząca przekierowań.
Jak sprawdzić przekierowania po publikacji?
Kontrola powinna obejmować zarówno wybrane adresy, jak i cały zbiór objęty migracją.
- Stary URL zwraca oczekiwany kod 301 albo 308.
- Nagłówek prowadzi do właściwego, pełnego adresu.
- Cel odpowiada kodem 200 i może być indeksowany.
- Nie występuje dodatkowy etap ani pętla.
- Docelowa strona ma prawidłowy canonical.
- Stare adresy nie występują już w linkach wewnętrznych i sitemapie.
- Nie zmieniło się działanie parametrów potrzebnych do pomiaru lub funkcji strony.
Po migracji warto obserwować indeksowanie, kliknięcia, strony docelowe i błędy przekierowań w Google Search Console. Pojawianie się starych adresów przez pewien czas nie musi oznaczać błędu, ale cel przekierowania powinien pozostawać dostępny.
Przekierowania jako część porządkowania treści
Przekierowanie powinno być ostatnim etapem decyzji o połączeniu lub przeniesieniu strony. Najpierw trzeba wybrać materiał kanoniczny i przenieść do niego użyteczne informacje. Dopiero po publikacji pełniejszej wersji można usunąć słabszy adres.
Jeżeli planujesz zmianę struktury, połączenie artykułów albo migrację domeny, mogę przygotować mapowanie i zweryfikować wdrożenie podczas audytu SEO. Napisz na czesc@seomariusz.pl lub zadzwoń pod numer 665 015 610.